Wołowina powinna być w momencie zakupu jędrna w dotyku; różnice w kolorze, od jasnoczerwonego do czerwonobrązowego, wskazują, jak dawno mięso zostało pokrojene – mięso bardzo ciemne i wysuszone najprawdopodobniej nie jest świeże. Smugi tłuszczu występujące w mięsie powinny mieć kremowy kolor. Warstwa chrząstki pomiędzy mięśniami, a zewnętrzną powłoką tłuszczu może wskazywać na to, że mięso pochodzi ze starszego zwierzęcia.

Jagnięcina może różnić się kolorem; zazwyczaj mięso z młodych zwierząt jest bladoróżowe, a im zwierzę jest starsze, mięso staje się ciemniejsze. Żółtawy kolor tłuszczu może być sygnałem zaawansowanego wieku zwierzęcia. Kruchy, biały tłuszcz to oznaka, że mięso było zbyt długo przechowywane w chłodni.

Mięso wieprzowe powinno być jędrne i gładkie. Zwierzęta młode mają mięso jasnoróżowe, starsze również różowe, ale ciemniejsze. Mięso pochodzące z bardzo starego zwierzęcia jest jeszcze ciemniejsze i ma ziarnistą, granulkowatą strukturę. Zewnętrzny tłuszcz powinien być biały i twardy, tkanka mięsna zaś lekko przerośnięta tłuszczem (tzw. mięso marmurkowe). 

Wszystkie gatunki świeżego mięsa powinny być przechowywane w lodówce, w temperaturze 0-5oC. Porcje mięsa kupione w sklepie mięsnym można przechowywać do 3 dni. Należy odwinąć je z papieru lub folii, ułożyć np. na talerzu i przykryć miską, aby zabezpieczyć mięso przed wysychaniem.
Mięso mielone, krojone w kostkę lub plastry powinno być także przechowywane w lodówce na czystym, przykrytym talerzu. Takie mięso powinniśmy zużyć w ciągu 24 godzin. Surowe mięso powinno być przechowywane w lodówce na innej półce niż gotowana żywność albo pokarmy spożywane na surowo. Mięsa pakowane można przechowywać w orginalnym opakowaniu do dnia, w którym mija jego termin przydatności do spożycia. 

Możemy kupić mięso już pokrojone w kostkę (do zapiekanek, gulaszów), w plastry (do duszenia) albo pocięte w paski (do potraw smażonych). Warto jednak nauczyć się obrabiać mięso samemu, chociażby ze względów ekonomicznych. Następna korzyść to uzyskanie pewności, że wykorzystujemy surowiec wysokiej jakości, pozbawiony nadmiaru chrząstek i tłuszczu, czyli zdrowszy. Wszystko, czego nam trzeba to ostre noże różnej wielkości, duża deska i trochę czasu. 

Mięso mielone własnej roboty jest smaczniejsze, pulchniejsze i bardziej soczyste niż mięso zakupione w sklepie albo u rzeźnika. Wcale nie jest do tego potrzebna maszynka do mielenia mięsa ani robot kuchenny, ale do siekania w zupełności wystarczą dwa duże i bardzo ostre noże. Otrzymana masa mięsna zawierać będzie więcej soków i przygotujemy z niej smaczniejsze potrawy. Z techniki tej możemy skorzystać także przy obróbce drobiu. 

Kawałek mięsa oddzielony od kości z nadzieniem w środku i odpowiednio przyrządzony – to nie tylko smaczne, ale także efektowne danie. Mięso oddzielamy od kości, zawijamy i wypełniamy nadzieniem (możliwości jest mnóstwo), następnie zabezpieczamy nadzienie przed wypadnięciem (sznurujemy co 2-3 cm) zrolowane mięso mocną nicią albo czystym, cienkim sznureczkiem. 

Nadziewanie mięsa sprawi, że smaczne danie będzie zarazem pożywniejsze, gdyż jest w nim zwiększona zawartość węglowodanów. Ryż, tarta bułka, pszenica, bulgur oraz kuskus stanowią wspaniałą podstawę dla nadzienia. 

Wołowinę, jagnięcinę i cięlęcinę możemy jeść bez obaw w jakiejkolwiek fazie po ugotowaniu, od krwistej aż po dobrze wypieczoną. Wieprzowina nadaje się do jedzenia wtedy, gdy w temperaturze powyżej 73oC wypływają z niej przezroczyste, niezabarwione na czerwono soki. Jeśli nie posiadamy termometru do mięsa, możemy je sprawdzić naciskając albo nakłuwając widelcem: im więcej soku z niego wypływa, tym mięso jest bardziej krwiste.